Ogłoszenia Duszpasterskie
1153 OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE – Jeżewo 26 LUTEGO 2017
- Intencja misyjna na marzec: Aby prześladowani chrześcijanie doświadczyli pomocy całego Kościoła przez modlitwę i w postaci pomocy materialnej.
- W naj bliższą środę rozpoczynamy Wielki Post, obowiązuje nas abstynencja od napojów alkoholowych, jeden posiłek do sytości i dwa lekkie. Każdy wybiera sobie na post jakieś postanowienie dla uwielbienia Pana Boga, dla żalu za grzechy i w celu kształtowania charakteru.
- W pierwszy piątek i w pierwszą sobotę odwiedzamy chorych z posługą sakramentalną
- Świątynię na przyszłą niedzielę przygotowują parafianie z ulic: Łąkowej, z Parowy i z Ciemnik
- We wtorek i w czwartek od godz. 09 do 14 zajęcia dla niepełnosprawnych w Harcówce
- W Pierwszą niedzielę Wielkiego Postu 5.go marca o godz. 11:00 rozpocznie się dodatkowa Msza św. w intencji dzieci, które mają w tym roku przyjąć Pierwszą Komunię św. i ich rodziców. Dzieci na tę Mszę św. przynoszą świece, książeczki, różańce, medaliki, alby trzymają w rękach rodzice. Podczas Mszy św. nastąpi odnowienie przymierza chrztu i poświęcenie alb, świec, książeczek, medalików – tych rzeczy, które nie zostały jeszcze poświęcone. Rodzice z dziećmi starają sobie wybrać stosowne dla siebie miejsca. Podczas przyjęcia w czerwcu dzieci już nie przychodzą ze świecami, nie będzie już ponownego odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych i cała liturgia będzie trwała mniej niż godzinę.
- Rozpoczynamy tydzień trzeźwości – w Środę Popielcową specjalne rozważania na ten temat
27 lutego – poniedziałek –
16:30 śp. Stefan Zgoda (13 r. śm.), Grzegorz i rodziców z obojga stron
17:30 śp. ojciec Eugeniusz, dziadkowie i dusze cierpiące w czyśćcu
28 lutego – wtorek –
16:15 Nabożeństwo przebłagalne za grzechy karnawału
16:30 śp. Stanisław Bartoś (w r. śm.)
17:30 Msza św. dziękczynna za odebrane łaski z prośbą o dalsze Błogosławieństwo Boże
01 marca – ŚRODA POPIELCOWA - podczas każdej Mszy św. pokutne posypanie głów popiołem
08:00 Msza św. Sióstr
10:00 za dusze cierpiące w czyśćcu
16:30 śp. Kazimierz Chmiel (z ofiar pogrzebu)
Po Mszy św. Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy
17:30 śp. Władysław Piotrowski w dniu urodzin i zmarłych z obojga stron
02 marca - czwartek –
16:30 śp. Marianna Strysik (z okazji urodzin, Konrad, Henryk i Czesław
17:30 śp. Helena Chmielewska i Helena Stefan
03 marca – piątek –
15:00 Nabożeństwo do Miłosierdzia Bożego i Misyjne oraz Msza św. śp. Janina Rządkowska (z ofiar pogrzebu)
17:00 Droga Krzyżowa
17:30 śp. Ildefons Sobiechowski (18 r. śm.)
04 marca – sobota –
16:30 śp. Wacław Kowalski
Po Mszy św. Różaniec Fatimski
17:30 śp. Sebastian Sobiechowski (4 r. śm.) (intencja rodziców)
05 marca 2017 – I Niedziela Wielkiego Postu
07:30 Godzinki o Niepokalanym Poczęciu NMP
08:00 śp. Kazimierz Gackowski (z okazji imienin)
09:40 GORZKIE ŹALE
10:00 O GODNE PRZEŹYCIE Wielkiego Postu przez Parafian
11:00 W intencji rodziców i dzieci komunijnych
15:00 (w Buśni) śp. JAN Homa (20 r. śm.), zmarłych z rodziny Homa i Kacała
16:30 śp. Alicja Raczkowska (4 r. śm.) i Stanisław
Po Mszy św. spotkanie Katolickiego Stowarzyszenia Kolejarzy i sympatyków w Harcówce
Biuro Parafialne jest czynne w dni powszednie po wieczornych Mszach świętych
Słowo jest darem. Druga osoba jest darem
Orędzie papieża Franciszka na Wielki Post 2017 roku
Drodzy Bracia i Siostry!
Wielki Post to nowy początek, to droga prowadząca do bezpiecznego celu: Paschy Zmartwychwstania, zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. Okres ten zawsze kieruje ku nam stanowczą zachętę do nawrócenia: chrześcijanin jest wezwany, by powrócił do Boga „całym swym sercem” (Jl 2,12), aby nie zadowalał się życiem przeciętnym, ale wzrastał w przyjaźni z Panem. Jezus jest wiernym przyjacielem, który nas nigdy nie opuszcza, bo nawet kiedy grzeszymy, czeka cierpliwie na nasz powrót do Niego, a wraz z tym oczekiwaniem, ukazuje swoje pragnienie przebaczenia (por. Homilia podczas Mszy św., 8 stycznia 2016).
Chciałbym zwłaszcza zatrzymać się tutaj nad przypowieścią o bogaczu i Łazarzu (por. Łk 16,19-31). Pozwólmy się zainspirować tą tak znamienną kartą, która daje nam klucz do zrozumienia, jak działać, aby osiągnąć prawdziwe szczęście i życie wieczne, zachęcając nas do szczerego nawrócenia.
Przypowieść rozpoczyna się od przedstawienia dwóch głównych bohaterów, ale to człowiek ubogi jest opisany bardziej szczegółowo: jest on w stanie rozpaczliwym i nie ma siły, aby się podnieść, leży u bramy bogacza i je okruszyny, które spadają z jego stołu, całe jego ciało jest pokryte ranami a psy przychodzą je lizać (por. ww. 20-21). Obraz jest więc ponury, a człowiek jest powalony na obie łopatki i poniżony.
Scena okazuje się jeszcze bardziej dramatyczna, jeśli weźmiemy pod uwagę, że ubogi nazywa się Łazarz: jest to imię pełne obietnic, które dosłownie oznacza „Bóg pomaga”. Zatem nie jest to osoba anonimowa, ma wyraźnie określone rysy i ukazuje się jako człowiek, z którym należy łączyć jakąś historię osobistą. Chociaż dla bogacza jest on jakby niewidoczny, dla nas staje się znany i niemal bliski, staje się obliczem; a jako takie - darem, bezcennym bogactwem, istotą chcianą, kochaną, zapamiętaną przez Boga, nawet jeżeli jej konkretna kondycja jest sytuacją odrzucenia przez ludzi (por. Homilia na Mszy św., 8 stycznia 2016).
Łazarz uczy nas, że druga osoba jest darem. Właściwa relacja z ludźmi polega na uznaniu z wdzięcznością ich wartości. Również ubogi przy bramie bogacza nie jest irytującą przeszkodą, ale wezwaniem do pokuty i przemiany swojego życia. Pierwszą zachętą jaką kieruje ta przypowieść jest wezwanie do otwarcia drzwi naszego serca na drugą osobę, ponieważ każdy człowiek jest darem, czy jest to ktoś nam bliski, czy też obcy biedak. 2. Grzech nas zaślepia
Przypowieść bezlitośnie podkreśla sprzeczności, w których znajduje się bogacz (por. w. 19). Człowiek ten, w przeciwieństwie do ubogiego Łazarza nie ma imienia, jest określony jedynie jako „bogacz”. Jego bogactwo przejawia się w noszonych ubraniach, przesadnym luksusie. Purpura była rzeczywiście bardzo ceniona, bardziej niż srebro i złoto, i dlatego była zastrzeżona dla bogów (por. Jer 10,9) i królów (por. Sdz 8,26). Bisior był specjalnym rodzajem tkaniny, która sprawiała, że ubiór nabierał niemal sakralnego charakteru. Zatem bogactwo tego człowieka było przesadne, również dlatego, że okazywane było codziennie, rutynowo: „dzień w dzień świetnie się bawił”.
Przypowieść ukazuje nam ponadto, że chciwość bogacza czyni go próżnym. Jego osobowość spełnia się w pozorach, w pokazywaniu innym, na co może sobie pozwolić. Pozory jednak maskują ‹‹wewnętrzną pustkę. Jego życie jest uwięzione w zewnętrzności, najbardziej powierzchownym i ulotnym wymiarze egzystencji (por. tamże, 62).
Najniższym szczeblem tego upadku moralnego jest pycha. Bogacz ubiera się jak by był królem, udaje zachowanie Boga, zapominając, że jest po prostu śmiertelnikiem. Dla człowieka zdemoralizowanego umiłowaniem bogactwa nie ma nic oprócz własnego „ja”, i dlatego jego spojrzenie nie dostrzega otaczających go osób. Owocem przywiązania do pieniędzy jest zatem pewien rodzaj ślepoty: bogacz nie widzi głodnego biedaka, poranionego i leżącego w swym upokorzeniu.
Liturgia Środy Popielcowej zaprasza nas do przeżycia doświadczenia podobnego, do tego, jakie w sposób bardzo dramatyczny było udziałem bogacza. Kapłan, nakładając popiół na głowę, powtarza słowa: „Pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz”. Rzeczywiście zarówno bogacz jak i ubogi umierają, a zasadnicza część przypowieści ma miejsce w zaświatach. Obie postacie nagle odkrywają, że „nic nie przynieśliśmy na ten świat; nic też nie możemy [z niego] wynieść” (1 Tm 6,7).
Dopiero pośród udręk zaświatów bogacz rozpoznał Łazarza i chciałby, aby biedak ulżył jego cierpieniom przez odrobinę wody. Gesty, o które prosi Łazarza są podobne do tych, których bogacz sam mógł dokonać, ale których nigdy nie dopełnił. Abraham jednak wyjaśnia jemu: „za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz” (w. 25). W zaświatach zostaje przywrócona pewna sprawiedliwość i cierpienia życiowe są równoważone przez dobro.
W ten sposób ukazuje się prawdziwy problem bogacza: źródłem jego nieszczęść jest nie słuchanie Słowa Bożego. To go doprowadziło do tego, że już nie kochał Boga, a zatem gardził innymi. Słowo Boże jest żywą siłą, zdolną do wzbudzenia nawrócenia ludzkiego serca i do ponownego ukierunkowania człowieka ku Bogu. Konsekwencją zamknięcia serca na dar przemawiającego Boga jest zamknięcie serca na dar brata.
Drodzy bracia i siostry, Wielki Post jest czasem sprzyjającym odnowieniu siebie w spotkaniu z Chrystusem żyjącym w Jego Słowie, w sakramentach i w bliźnim. Pan – który podczas czterdziestu dni spędzonych na pustyni zwyciężył podstępy kusiciela – wskazuje nam drogę, którą trzeba pójść. Módlmy się za siebie nawzajem, abyśmy uczestnicząc w zwycięstwie Chrystusa umieli otworzyć nasze drzwi dla osób słabych i ubogich. Wówczas będziemy mogli w pełni żyć i świadczyć o radości paschalnej.
Franciszek
;
Data dodania 15 lutego 2019